Chwal, Syjonie, Zbawiciela

Chwal, Syjonie, Zbawiciela,

Chwal pieśniami wśród wesela

Wodza i pasterza rzesz.

Ile zdołasz, sław Go śmiało,

Bo przewyższa wszystko chwałą,

Co wyśpiewać pieśnią chcesz.

Chwały przedmiot nad podziwy,

Chleb – żyjących pokarm żywy,

Dzisiaj się objawia nam.

Za wieczerzy świętym stołem

Pan go, łamiąc z braćmi społem,

Iście dał Dwunastu sam.

Niech brzmi sława w zgodnym dźwięku,

Z serc radosnych, pełne wdzięku,

Niech mu pieśni płyną chwał.

Dzień obchodzim głośny sławą,

W którym pierwszą Pan ustawą

Rajski stół ten światu dał.

W uczcie tej nowego Pana

Pascha nowym prawem dana,

«Fazy» dawne kończy już.

Przeszłość starą – nowa era,

Cień rozprasza prawda szczera,

Pierzcha noc przed blaskiem zórz.

Co Pan czynił przy Wieczerzy,

Wskazał, że i nam należy

Spełniać ku pamięci nań.

Pouczeni tą ustawą,

Chleb i wino na bezkrwawą

Święcim Odkupienia dań.

Dogmat dan jest do wierzenia,

Że się w Ciało chleb przemienia,

Wino zaś przechodzi w Krew.

Gdzie zmysł próżno dojść się stara,

Serce żywa wzmacnia wiara,

Porządkowi rzeczy wbrew.

Pod odmiennych szat figurą,

W znakach różny, nie naturą,

Kryje się tajemnic cud.

Ciało – strawą, Krew – napojem,

W obu znakach z Bóstwem swoim

Cały Chrystus trwa, bez złud.

Przez biorących niełamany,

Nie pokruszon, bez odmiany,

Cały jest w spożyciu bran.

Bierze jeden, tysiąc bierze:

Ten, jak tamci, w równej mierze,

Wzięty zaś nie ginie Pan.

Biorą dobrzy i grzesznicy,

Lecz się losów przyjrz różnicy:

Życie tu – zagłada tam.

Złym śmierć niesie, dobrym życie:

Patrz, jak w skutkach rozmaicie

Czyn ujawnia się ten sam.

Kiedy kruszą się znamiona,

Nie wątp, lecz wierz z głębi łona,

Że to kryje ukruszona

Cząstka, co i całość wprzód.

Rzecz się sama nie rozrywa,

Znaków kruszą się ogniwa,

Przez co stan i postać żywa

Znaczonego nie zna szkód.

Oto chleb Aniołów błogi,

Dan wędrowcom pośród drogi,

Synów wraca w Ojca progi,

Dawać Go nie można złym!

Figur głoszą go osłony!

Izaak na stos wiedziony,

Jagniąt Paschy krwawe zgony,

Manna ojcom dana im.

Dusz Pasterzu! Prawy Chlebie!

Dobry Jezu, prosim Ciebie:

Ty nas karm i broń w potrzebie,

Ty nam dobra okaż w niebie,

Kędy jest żyjących raj.

Twa dłoń, Panie, wszystko zdoła,

Ty nas karmisz z Twego stoła:

Gdzie wciąż uczta trwa wesoła,

W gronie niebian nasze czoła

Na Twe łono skłonić daj!

Amen. Alleluja.